Matchday! Eentje die begon met jeuk. We moesten namelijk naar Rotterdam, en dat op een vrijdagavond, hoe erg wil je het hebben als Amsterdammer. In de auto zitten terwijl je weet waar je eruit moet is al erg genoeg. Vervolgens over straat lopen en mensen met dat belachelijke accent horen praten, maakt het nog een stukje leuker. Zo was het al een groot feest nog voor we in de hal waren aangekomen.

De hal waar gespeeld werd had een heerlijk betonnen vloer. Dat word dus een week herstellen voor de knietjes. Gelukkig staat de volgende wedstrijd pas gepland voor over 2 weken. De eerste vraag die werd gesteld was of dit het enige gebouw was dat de periode 40-45 had overleefd. 1 ding is zeker, de scheidsrechtersstoel stamt wel uit deze periode. Maar dat geheel terzijde.

Voorafgaand aan onze wedstrijd werd een potje basketbal gespeeld. Bij een wissel of time-out was het nodig om daar een zoemer te laten horen. Die was nogal intens, waardoor we doof konden beginnen aan de warming-up. Voor 4 man publiek werd het inslaan overtuigend gewonnen en konden we beginnen aan de wedstrijd.

Na 6 overwinningen op rij, waaronder tegen de gehele top 4, kon deze wedstrijd tegen de nummer voorlaatst wel eens een hele lastige worden, als we niet ons eigen spel zouden spelen. Omdat we begonnen met een aantal domme fouten, gebeurde precies waar we bang voor waren. Een snelle achterstand en het gevoel bij de tegenstander dat er iets te halen viel bleef de hele wedstrijd hangen. Omdat de ploeg die gaat degraderen besloot om ook meer fouten te gaan maken, bleef het spannend, tot ongeveer halverwege de set. Daarna maakten wij minder fouten en werd de set met ruim verschil gewonnen, 25-16.

Set 2 werd begonnen met het idee dat we ‘wel even’ gingen winnen in 010. Dat was dus even niet het geval. Slechter spel dan in de eerste set leverde een 15-9 achterstand op. 1 serviceserie verder was de voorsprong weer terug en die bleef in stand tot het eind van de set. Na 24-22 was het echter over. Na de side-out die werd gescoord door de thuisploeg besloten wij dat het wel leuk was weer eens een set te verliezen. Dat moest ook zo snel mogelijk gebeuren, dus werden er 2 ballen blind in het blok geslagen om er daarna eentje de hal uit te slaan. Missie geslaagd, 26-24 voor de thuisploeg.

We wilden natuurlijk geen minuut te lang in 010 blijven, dus moesten we in set 3 en 4 vol aan de bak om er geen 5-setter van te maken. Alleen werd set 3 begonnen met het idee dat een 3-1 nederlaag ook genoeg was om snel weg te gaan. Dit was natuurlijk geen optie. Het herstel kwam op tijd en de set werd afgesloten met een 25-20 overwinning.

Daarna was het tijd voor de leukste set van het seizoen. Een echte strijd tussen Amsterdam en Rotterdam, die, zoals het hoort, winnend werd afgesloten door Amsterdam. De manier waarop was fantastisch. Het begon allemaal met een killblock op midden en het juichen wat daar bij hoort. Daar kwam een reactie op van Rotterdamse zijde die neer kwam op ‘kom vechten dan!’. Dat leverde natuurlijk een gele kaart op. Nu begon de gezelligheid. 2 blocks later werd door ons hardop afgevraagd of de tegenstander ook ging huilen, of dat het bij zeuren zou blijven. Tot huilen kwam het helaas niet. Zonder problemen kwamen we 24-12 voor. Een mooie stand om nog een laatste time-out op te nemen. 2 punten later kwam van Rotterdamse zijde de vraag of we niet nog een time-out moesten nemen. De reactie daarop was de vraag of zij geen derde divisie moesten gaan spelen. Op dat moment had de scheids er genoeg van en hij besloot om aan beide kanten een rode kaart te geven. Een punt voor beide ploegen en dus 25-15, einde wedstrijd en 3-1 voor ons. Overwinning nummer 7 op rij. Gierende banden naar huis en genieten van het weekend!